Als geboren en getogen ’s-Gravendeler ben ik een eilandbewoner die nog weet hoe het was met de pont naar Dordrecht en de brug naar Barendrecht. Na de middelbare school in Dordrecht ben ik journalist geworden, met mijn geboorteplaats als standplaats. Sinds halverwege de jaren 70 van de vorige eeuw volg ik de politiek, eerst als verslaggever in de oostelijke gemeenten, later voor de lokale omroep in alle gemeenten die na de eerste herindeling in 1984 waren gevormd. Ook het waterschap, het recreatieschap Binnenbedijkte Maas en de gemeentelijke samenwerkingsverbanden hadden mijn aandacht.

De afgelopen tientallen jaren heb ik bestuursfuncties vervuld bij stichtingen en instellingen voor maatschappelijke dienstverlening en thuiszorg, sociaal cultureel werk, de lokale (streek)omroep, de werkgroep dialecten van Museum Hoeksche Waard. Verder was ik medeoprichter en eerste voorzitter van de stichting Dichter bij de Molen, organisator van het Bram Roza Festival. In 1994 heb ik in opdracht van het toenmalige Overlegorgaan, dat ophield te bestaan, een boekje geschreven over deze intergemeentelijke samenwerking met de titel ‘Een vleugje eensgezindheid’.

Een intensieve vrijetijdsbesteding was aan het eind van de vorige en aan het begin van deze eeuw het lidmaatschap van de buitenparlementaire lobbygroep Hoeksche Waards Initiatief, die er mede voor heeft gezorgd dat de Hoeksche Waard in 2006 het predicaat ‘nationaal landschap’ kreeg. Die activiteiten wakkerden mijn verlangen om politiek actief te worden aan. Toen de Tweede Kamer in 2004 de Nota Ruimte aan nam, met een visie over de ruimtelijke inrichting van het land en de Hoeksche Waard op de lijst van nationale landschappen, ben ik lid geworden van de PvdA.

Sinds 1 januari ben ik lid van de PvdA-fractie in de gemeente Hoeksche Waard, als burgerlid en tijdelijk als raadslid. Vrij naar een beroemde Amerikaanse president: ,,Ik ben een Hoeksche Waarder.’’